Yemek Sofrası ve Kadın Cinayetleri

 

Makroekonomi dersinin 4. haftası için “New Keynesian” konusunu çalışırken bir mola verdim. Ben ve annem evdeydik. En küçüğümüz olan erkek kardeşim de kısa bir tatilden dönüş yapmıştı ve acıkmıştı. Yemeği annem yapmıştı öncesinden. Ben de moladan istifade biraz hareket etmiş olmak için masasını hazırladım yemeğini doldurup önüne koydum. Sohbet ettik kardeşim yemeğini yiyene dek. Sağolsun güzel bi lokum paketi getirmişti 😊

Ben çay demlerken o da yemeğini bitirdi ve takımının lig maçını bilgisayarda izlemek için (bu yazıyı yazarken takımı yeniliyordu😊) hazırlıklarını yapıyordu.

Ve sonra ne oldu?

Bilgisayarını aldığı gibi salona geçti. Tabağını, bardağını, kaşığını öylece masada bırakıp gitti. Ki küçüklüklerinden bu yana ona da diğer erkek kardeşime de sofralarını toplamaları gerektiğini her zaman söyleriz ve çoğu zaman ikiletmeden görevlerini yerine getirirler. Annem de babam da beni ve kız kardeşimi bu konuda hep desteklemiştir.

Ancak;

Erkek kardeşimin sofrasını toplamadan salona geçmesi sonrası annemle aramızda geçen kısa diyaloğu (annemle Kürtçe konuşuyoruz, diyalogları Türkçeye çevirdim) günün anlam ve önemine binaen paylaşmak istedim siz değerli okuyucularımla.

-        Neden tabağını kaldırmadın? diye seslendim kardeşime.

-       Pardon! diyerek yanıt verdi.

Mırıldanmaya başladı o arada annem.

-        Anne yapma böyle! gelip kaldırmalı tabağını… ve o arada da topluyorum yavaştan masayı.

-        Bişey olmaz ne olcak! dedi.

-       Anne bunun normal bir görev olduğunu anlaması lazım artık. Ne demek bişey olmaz!

-        Sen evinde de bunu yapacaksın zaten! dedi.

Evet işte o anda “evlilik” kavramının kadınların zihinlerine hangi manada yerleştiği gerçeği ile bir kez daha karşılaştım.

-       Anne, ben ancak daha rahat bir hayat süreceğimi bilirsem evlenirim!

-        E o işi yapma bu işi yapma ne yapıcaksın peki? diye serzenişte bulundu.

-      Anne dedim. Ben bir kadın olarak ev işi yapmak zorunda değilim. Ha yapar mıyım evet yaparım ama istersem, ama karşımdaki de bana yardım edecekse, ama karşımdaki ev işlerinin ikimizin de görevi olduğunu biliyorsa, ama ev işi yapmadığımda ya da yapamadığımda karşımdaki bunu tartışma konusu yapmayacaksa yaparım seve seve.

-   Anne bak dinle! Bir erkeğin sofrasını ya da yatağını toplamasının, boşalan çayları doldurmasının, bulaşıkları makineye atmasının, ablaları olarak bana ve kız kardeşime ve en değerlisi olan sana yardım etmesinin normal bir şey olduğunu öğretiyoruz yıllardır. Ve bunun farkındalar çok şükür. Bunu başardık. Ama süreklilik haline gelmeli bu.

-    Yemek yedikten sonra salona geçip ayaklarını uzatıp çay beklemenin ileride ne denli yanlış sonuçlar doğuracağını bilmeli. Bilmek zorunda.

Bakınız her geçen yıl adeta gövde gösterisi haline gelen Kadın Cinayetleri. Bu cinayetleri işleyen erkek müsveddelerinin geçmişlerine, hayattan beklentilerine, kendilerini nerede gördüklerine bir bakalım isterseniz!!!